Dlaczego przychodzimy na Ziemię

Spojrzenie z perspektywy duszy i świadomości

Są takie pytania, które wracają do człowieka w trudnych momentach. Pytania, które nie dają spokoju, nawet kiedy znamy teorię, filozofię i całą metafizykę świata. Po co tu jestem. Dlaczego to wszystko tak boli. Czy to ma jakiś sens. Zadają je moi klienci. Zadaję je ja sam. Im dłużej pracuję z ludźmi w hipnoterapii duchowej, tym mocniej widzę, że wszyscy bez wyjątku nosimy w sobie tę samą tęsknotę za zrozumieniem. I im głębiej schodzimy w regresje, Plany Duszy i przestrzenie między wcieleniami, tym wyraźniej widać, że odpowiedź jest jednocześnie prostsza, niż się wydaje, i tak głęboka, że potrafi zmienić całe życie.

Wszystko jest energią, a świadomość nie siedzi w głowie

Jeśli odkleisz się na chwilę od zmysłów, obraz świata zaczyna wyglądać inaczej. Zamiast twardych obiektów pojawia się przepływ, a w nim procesy, częstotliwości, drgania i informacje. Materia okazuje się zagęszczoną energią. Emocje przybierają formę fal w polu. Myśli przypominają interferencje, zderzające się ze sobą wzory. Ciało jawi się jako tymczasowa konfiguracja tego pola, coś jak gęsty wir w oceanie energii. A świadomość przestaje być czymś zamkniętym w czaszce. Zaczynasz widzieć, że to raczej głowa znajduje się w świadomości, a nie odwrotnie. Pojawia się wgląd, że świadomość nie kończy się na mózgu. Mózg działa jak odbiornik świadomości, który jednocześnie doświadcza tej wersji rzeczywistości.

Trzy poziomy: świadomość, dusza i osobowość

Żeby zrozumieć po co tu jesteś, potrzebujemy rozdzielić trzy warstwy, które zwykle wrzucamy do jednego worka.

Świadomość, którą można nazwać Najwyższym Ja, jest czystą obecnością. Nie ma historii, karmy, lekcji, roli do odegrania. Jest świadkiem. Jest oceanem, który widzi wszystko naraz i niczego nie musi naprawiać. To z tą warstwą wielu ludzi łączy się w swoich najgłębszych mistycznych doświadczeniach. Tam nie ma Ciebie, mnie, lęków, długów i żalu. Jest jasność.

Dusza jest interfejsem świadomości. To zorganizowana struktura energetyczno-informacyjna, fraktal pamięci w polu. Niesie w sobie pakiet tendencji, emocji, lekcji, przywiązań, talentów, połączeń z innymi duszami. To ona przechodzi przez wcielenia. Dusza ma historię. Dusza się rozwija. Dusza ma swoje rany, swoje pragnienia i swoje misje.

Osobowość, czyli ego, ciało i umysł, to najbardziej lokalny poziom. To tu zapisują się traumy dzieciństwa, przekonania wyniesione z domu, nawyki, sposoby obrony, historie o tym, kim wolno mi być. To ten poziom najbardziej boli. To ten poziom wchodzi w relacje, zrywa, boi się, pragnie, ma ambicje, pije, szuka miłości, wpada w kryzysy.

Ty, w najgłębszym sensie, jesteś świadomością, która używa duszy jako interfejsu, a dusza używa osobowości jako kostiumu scenicznego. I to właśnie ten zestaw decyduje o tym, jak wygląda twoje doświadczenie na Ziemi.

Świat duchowy a Ziemia, czyli dwa różne tryby nauki

W przestrzeni, z której przychodzimy, nie ma bólu ani lęku w takim kształcie, jaki znamy tutaj. Jest jasność, obecność, poczucie połączenia. Nie trzeba udowadniać swojej wartości, walczyć o przetrwanie, zmagać się z rachunkami i kryzysem wieku średniego. Rozwój się nie zatrzymuje, ale dokonuje się inaczej. Bardziej przez zrozumienie, współodczuwanie, integrację, niż przez wstrząs.

Ziemia działa w zupełnie innym trybie. Tutaj rozwój przypomina intensywny trening na bardzo wysokich obrotach. Świat jest gęsty, czas jest liniowy, ciało się męczy, układ nerwowy ma swoje granice. Dusza, która normalnie jest szeroka jak pole, wchodzi w ciasny kombinezon ciała i psychiki. Nagle pojawia się dualizm. Dobre i złe. Sukces i porażka. Bliskość i odrzucenie. Utrata i odnalezienie.

Tu uczysz się poprzez doświadczenia, które potrafią wstrząsnąć całym systemem. Przez relacje, które otwierają serce i które potrafią je rozerwać. Przez wybory, które nigdy nie mają stuprocentowej gwarancji bezpieczeństwa. Przez stratę, która przewraca całe życie do góry nogami. To nie są błędy systemu. To jest dokładnie to, po co tu przychodzimy.

Dusza nie szuka komfortu. Dusza szuka ewolucji

To jest punkt zwrotny w patrzeniu na własne życie. Z perspektywy osobowości naturalne jest, że chcemy świętego spokoju. Chcemy bezpieczeństwa, przewidywalności, czułego związku, dobrej pracy, stabilności. To są ludzkie potrzeby, które są ważne.

Dusza jednak ma trochę inną logikę. Nie przychodzi na Ziemię po wygodną wycieczkę. Przychodzi tam, gdzie doświadczenie jest gęste, bo tylko tutaj może dotknąć pewnych zakresów energii, które w świecie czystej świadomości pozostają teorią. Tutaj miłość ma ciężar. Tutaj strata naprawdę boli. Tutaj wstyd potrafi skręcić żołądek, a lęk odebrać oddech. I właśnie dzięki temu transformacja tutaj jest tak szybka.

Jeśli mimo wszystkich ograniczeń, chaosu i bólu wciąż szukasz dobra, wciąż próbujesz nie zamknąć serca na zawsze, wciąż chcesz pamiętać, że jesteś czymś więcej niż historią o swojej krzywdzie, to na poziomie duszy wykonuje się praca, której w łagodniejszych przestrzeniach nie dałoby rady zrobić w tym tempie. To, że tutaj jesteś, nie jest karą. To świadomy wybór poziomu trudności.

Skąd biorą się lekcje i kto je przydziela

Łatwo wyobrazić sobie, że gdzieś ponad nami siedzi rada istot, która rozdaje ludziom pakiety doświadczeń. Tobie alkoholizm w rodzinie, tobie choroba, tobie zdrada, tobie rozpad małżeństwa, tobie spotkanie z bliźniaczym płomieniem, tobie depresja. Taka metafora może chwilowo uspokajać, ale coś w środku czuje, że to nie do końca tak działa.

Lekcje nie spadają z zewnątrz. Wyrastają od środka. Powstają w polu duszy z sumy tendencji, pragnień, lęków, niedokończonych historii. W momencie, w którym świadomość zgadza się na doświadczenie oddzielenia, rodzi się ego i pojawia się opowieść. Ja. Moje życie. Moje traumy. Moje pragnienia. Moje winy. Moje porażki.

To właśnie ta opowieść tworzy scenariusze. Nie po to, żeby cię ukarać, ale po to, żeby zobaczyć siebie wyraźniej. Reinkarnacja nie jest systemem kar i nagród. Jest naturalnym skutkiem tego, że w polu wciąż jest energia, która chce się dopowiedzieć. Gdzie są mocne przywiązania, tam jest ciąg dalszy. Gdzie są wielkie lęki, tam jest potencjał do ogromnej odwagi. Gdzie jest nierozwiązana miłość, tam jest zaproszenie do większej prawdy o sobie.

Kiedy ego jest bardzo zwarte, cykl trwa. Kiedy ego zaczyna się rozpuszczać, zaczynasz widzieć, że nigdy nie byłaś tylko tą jedną historią.

Oświecenie i koniec przymusu powrotów

W tradycjach duchowych mówi się, że oświecenie kończy cykl reinkarnacji. Nie dlatego, że ktoś zaliczył wszystkie przedmioty w szkole wszechświata. Raczej dlatego, że widzi iluzję w samej strukturze ucznia, który musi zaliczyć kolejną klasę. Świadomość budzi się z utożsamienia z postacią. Pojawia się głębokie rozpoznanie: nie jestem tylko tym ciałem, tą osobowością, tą historią.

Wtedy nie ma już przymusu powrotu. Może być za to decyzja z poziomu współczucia. Dusza może zejść jeszcze raz, nie po to żeby coś przerobić, ale żeby pomóc. Jak aktor, który wie już, że teatr nie jest prawdziwy, a jednak wchodzi jeszcze raz na scenę, bo ktoś na widowni potrzebuje tej opowieści.

Twoje cierpienie nie dowodzi, że jesteś zepsuta

Z ludzkiej perspektywy bardzo łatwo uznać, że jeśli życie tak mocno boli, to znaczy, że coś z tobą jest głęboko nie w porządku. Że zawiodłaś. Że zostałaś ukarana. Że zrobiłaś kiedyś coś tak strasznego, że teraz trzeba to odcierpieć.

Z perspektywy duszy wygląda to inaczej. Nie ma w tobie niczego, co wymaga naprawy na poziomie istoty. Jest proces. Jest ewolucja. Jest droga, na której popełniasz błędy, bo tylko przez nie możesz zobaczyć, jakie wartości są dla ciebie naprawdę nienegocjowalne.

Ziemia jest jednym z trudniejszych miejsc do inkarnacji. I jednocześnie jednym z najbardziej transformujących. Jeśli twoje życie jest pełne wież, które się rozsypują, nie oznacza to, że ktoś postanowił cię dobić. Raczej, że twoja dusza wybrała bardzo intensywne tempo wzrostu.

To nie jest tani optymizm. To jest inna perspektywa na tę samą historię. Na twoją historię.

Ciemna noc duszy jako etap, nie wyrok

Bywają okresy, w których wszystko się rozpada. Stare tożsamości przestają działać. To, co do tej pory trzymało cię przy życiu, nagle przestaje mieć sens. Zamiast duchowej euforii pojawia się pustka. Pytanie: po co to wszystko.

W mistyce mówi się o tym jako o ciemnej nocy duszy. To moment, w którym ego nie ma już paliwa, żeby podtrzymywać starą opowieść o sobie. Coś pęka. Czasem wygląda to jak depresja, ale na głębszym poziomie jest to etap przejściowy. Stara struktura nie jest w stanie pomieścić tego, kim naprawdę jesteś.

To nie jest znak, że wszystko się skończyło. To raczej sygnał, że coś zaczyna się naprawdę. To bolesny etap rozszczelniania się kostiumu, który był za ciasny.

Po co więc Ty tu jesteś

Nie po to, żeby ktoś cię naprawił. Nie po to, żeby udowodnić swoją wartość. Nie po to, żeby odrobić wszystkie możliwe bóle w jednym wcieleniu.

Jesteś tutaj, bo świadomość wybrała doświadczenie siebie przez duszę. A twoja dusza wybrała rozwój poprzez bardzo ludzką drogę. Poprzez ciało, emocje, relacje, wybory, kryzysy. Wybrała teren, na którym czułość i ból tańczą razem. Ograniczenie i wolność spotykają się w jednym życiu. Miłość i strata przechodzą przez to samo serce.

Jeśli twoje życie jest intensywne, nie znaczy to, że jesteś gorsza. Raczej, że grasz na wysokim poziomie trudności. Możesz na to wszystko spojrzeć jak na karę. Możesz też zacząć na to patrzeć jak na proces, który ma sens, nawet jeśli widzisz dopiero kilka scen, a nie cały film.

Jeśli podczas lektury poczułaś, że coś w tobie zadrżało, potraktuj to jak znak. Być może właśnie teraz przechodzisz od pytania za co do pytania po co. A to jest moment, w którym Najwyższe Ja delikatnie puka do drzwi i mówi: spójrz na swoje życie jeszcze raz. Tym razem trochę głębiej.